Blog

Knagende ratjes

Je weet wel: die berg was die je nog moet strijken, de schuur die je nog op wilt ruimen, die dingen die je niet zo leuk vindt maar die toch een keer moeten gebeuren. Knagende ratjes, daar ging mijn eerste zenles over. Zenles is niet alleen maar stil zijn en thee drinken, zoals velen denken, het is bezig zijn met dingen waar het naar mijn mening in het dagelijks leven écht om gaat.

Op donderdagavond besloot ik mijn eerste les te gaan volgen. Met lichte zenuwen reed ik naar de Lipperkerkstraat. Pas ik er, ken ik mensen, kan ik stilzitten, ken ik de rituelen? Lichte twijfels overvallen mij. Gelukkig staat zenleraar Gert me bij de ingang met een warme glimlach op te wachten. Hij verwelkomt mij en ik stap de ruimte binnen. De mooie lichtgele ruimte geeft mij een fijn gevoel, de spanning valt weg. Een fijne sfeer, leuke cursisten en tijdens de les worden er leuke onderwerpen behandeld. Langzaam overvalt mij een gevoel van thuiskomen. In de les praten we over onderwerpen waar ik mijn hele leven al mee bezig ben. Hoe ga je om met oordelen, die drukte in je hoofd, de tegenstrijdige gedachten? Twijfels en vragen die ik zo vaak had en ook om mij heen hoorde bij vrienden, collega’s en familie worden beantwoord. Dít is iets wat echt bij mij past, dat voel ik. De rust die ik zoek komt, door verschillende handige tips en 20 minuten stilzitten (mediteren) dichterbij. Na de les zit ik vol energie en slaap ik als een roos.

De knagende ratjes aandacht geven maar er niet meteen ‘iets’ mee doen, het lijkt makkelijker dan gedacht. Mijn zolder ligt bijvoorbeeld nog vol met babykleertjes van en babyspeelgoed. Ook ligt er nog een grote hoop was op mij te wachten. Het is blijkbaar iets wat altijd een beetje aan mij knaagt. Daarom besteed ik zo weinig mogelijk tijd op zolder, het ‘zien’ maakt het namelijk alleen maar erger. Toch wil ik dat die knagende rat weggaat uit mijn gedachten. Als ik me bewust wordt van wat er knaagt en me daarna ook af en toe voorstel hoe ik de taak oppak, dan is het eigenlijk niet meer zo moeilijk. De mitsen en maren kunnen worden afgestreept. Uiteindelijk blijkt dat de ‘knagende rat’ helemaal niet meer zo vervelend is, het is gewoon op het juiste moment ‘doen’!

Uit het boek ‘Ik heb de tijd’ van Paul Loomans